Casus Janneke: Niet meer eenzaam….

Geplaatst door:

Ik ben negen, zei Sylvia. Ze zat met haar rug tegen de leuning en haar voeten bengelden boven de grond. Vlot gaf ze antwoord op de gewone vragen naar adres, school (leuk), hobby’s (tv kijken, ballet) dat ze twee ‘echte’ vriendinnen had en van paarden hield (‘maar die zijn duur’) . Ze was door haar moeder gebracht en toen ik vroeg wat ze wilde: moeder mee naar binnen of wachten in de wachtkamer zei ze dat haar moeder niet mee hoefde en dat het ook goed was als moeder even boodschappen ging doen. Ik vond dat wel bijzonder voor een eerste bezoek aan een ‘vreemde mevrouw’ maar ze leek volkomen op haar gemak.
‘Dus,’ zei ik: ‘op school gaat het goed en je vindt het er leuk en je hebt leuke vriendinnen en je hebt balletles.’ -Ja, ja ja -.
‘Wat is er dat je ook goed wil hebben?’
‘Dat mijn vader en moeder weer bij elkaar wonen.’
Toen Sylvia drie was zijn haar ouders gescheiden. Haar moeder had me dat telefonisch al verteld met daarbij de opmerking dat ze vond dat Sylvia te stil was geworden, vooral als ze bij haar vader was geweest en dat hij zich wat meer moest bemoeien met zijn dochter. Hij was nooit betrokken, hij gaf haar te weinig aandacht.
Ik liet Sylvia vertellen over de situatie. Ze is één weekend per twee weken bij haar vader, heeft daar een eigen kamer, haar eigen spullen en vader neemt haar vaak mee naar zijn ouders of een pretpark of een zwembad. En moeder werkt drie dagen per week en dan is Sylvia bij oma die dichtbij woont en ze slaapt daar als moeder ook ’s avonds moet werken.
‘Je hebt dus eigenlijk drie huizen,’ zei ik, ‘dat is bijzonder vind je niet?’
Dat vond ze ook. Ze keek naar haar handen en haar stem was wat zachter toen ze zei dat ze papa miste en als ze bij papa was dat ze dan mama miste. ‘En als je bij oma bent?’ ‘Nee, dan niet. Oma is ook alleen en dan zijn we samen.’
‘Is opa dood?’ Ja, opa was dood.
‘Ja,’ zei ik, ‘dan is oma alleen, hoe vindt ze dat?’
Dat wist Sylvia niet.
‘Hoe vind jij het om alleen te zijn?’ ‘Niet leuk,’ zei ze. ‘En mama?’ ‘Ook niet leuk.’
Zowel de moeder als vader hadden geen nieuwe relatie. ‘En papa?’ ‘Ook niet leuk.’ Hoe ze dat wist? Dat wist ze niet.
Ik dacht ondertussen aan de allereerste les die ik van Lucas Derks kreeg. We zaten met ruim 40 mensen bij elkaar en kregen het verzoek om onze ogen dicht te doen en te denken aan iemand waar we veel van hielden. Daarna moesten we vragen beantwoorden zoals: waar zie je die persoon, kijkt hij of zij naar jou, en wat voel je. Toen onze ogen weer open mochten vroeg Lucas ons wat we voelden. De meesten hadden een gevoel gehad van liefde of verliefdheid. ‘Dus,’ zei Lucas, ‘je kunt hier verliefd gaan zitten zijn zonder dat de persoon echt aanwezig is.’
Als ik er nu op terug kijk denk ik, ja, natuurlijk. Als je verliefd bent, ben je dat ook zonder dat het ‘slachtoffer van je verliefdheid’ in je buurt is, alleen dan is er een gevoel van gemis bij en een gevoel van verlangen. Tot je weet hoe je dat kunt veranderen.  Wat Lucas leerde was voor mij een openbaring.
Ik vroeg aan Sylvia waar papa en mama nu waren. ‘Mama is boodschappen doen en papa is op zijn werk.’ ‘En ben je nu alleen?’ vroeg ik. ‘Nee,’ zei ze , ‘want u bent ook hier.’ ‘En als je bij papa bent ben je samen met hem en mis je mama?’ ‘Ja,’ zei Sylvia knikkend. ‘En nu is mama niet hier en papa ook niet en je weet waar ze zijn?’ ‘Ja, dat weet ik.’ ‘Mis je ze nu?’ ‘Een heeel klein beetje,’ zei ze. ‘Enne, als we nu konden toveren en dan een twee drie hup mama hier binnen toveren, waar gaat ze dan zitten?’ Ze wees op de rechter leuning van haar stoel. ‘Net alsof ze daar zit, toch?’ Ja, knikte ze en ze lachte een beetje. ‘En hoe is het nu met dan hele kleine beetje missen dat je net nog had?’ Het leek alsof ze even zocht en na een korte stilte zei ze: ‘nee, nu niet meer, want nu is het net alsof ze er is.’
In gedachten bedankte ik Lucas. Dit werkt zo makkelijk en goed. ‘Zullen we dit ook met papa doen?’ ‘Ja,’ zei Sylvia, ’die gaat dan hier zitten’ en ze wees op de linkerleuning. ‘Hoe vind je dit?’ ‘Leuk,’ zei ze. ‘En het is echt toveren, hè, want ze zijn er niet echt en toch lijkt het zo en je voelt je niet meer alleen….Hoe vindt papa dit om zo bij je te zitten?’ Hij vond het goed en mama ook. Het kwam er in een adem uit. Toen pakte ik mijn bak met poppetjes en liet haar kiezen welk poppetje Sylvia was en welke poppetjes papa en mama. Ze zette ze neer zoals ze zat, Sylvia tussen de ouders in. Maar oma moest er ook bij. Ook oma kreeg een plek. ‘Hoe vind je dit?’ ‘Leuk,’ zei ze en ze bleef even kijken en knikken. ‘Dus,’ zei ik toen ze weer naar mij keek, ‘nu weet je wat je doen kan als je bij papa bent en je mist mama, toch?’ ‘Ja, ik tover mama er bij en als ik bij mama ben tover ik papa er bij.’ ‘Goed zo,’ zei ik, ‘zo zijn papa en mama toch een beetje bij elkaar en altijd samen bij jou.’ Ze moest er even van zuchten.
Op dat moment ging de bel en kwam moeder haar dochter weer ophalen. Ze keek even naar de poppetjes en toen naar Sylvia. ‘Nou,’ zei ze, ‘goed gedaan.’ Ik vroeg of moeder een telefoontje bij zich had waar ze foto’s mee kon maken. Ja, dat had ze. Tja, wie heeft dat tegenwoordig niet? Ik liet haar een foto maken van de poppetjes en zei, dat ze die moest mailen en printen voor Sylvia. Moeder glimlachte, alsof ze het helemaal begreep.
Ik vroeg wat ze wilden, nog een afspraak, of…. ‘Ja,’  zei Sylvia,  ‘ik wil nog een keer komen.’ Maar 14 dagen later belde moeder om te zeggen dat het niet hoefde want het ging een stuk beter en of ze voor zichzelf een afspraak kon maken. Dat leek me een goed idee.
‘Ik voel me echt eenzaam,’ zei ze, ‘ik mis de aandacht van een man.’ Zoiets had ik al begrepen toen ze belde over haar dochter. Problemen kunnen besmettelijk zijn en kinderen zijn maar al te graag loyaal aan de ouders.

Janneke Swank

0

Over de auteur:

Was tot 1984 werkzaam als fysiotherapeut. Haar interesse ging meer en meer uit naar de ‘mens achter de klacht’. Opleidingen: psychosomatsische fysiotherapie, NLP-practitioner en -master bij het IEP, certificaat NLP-trainer, certificaat Health Practitioner NLP en Destination therapist. Voert al jaren praktijk met de naam ‘Mind the Body’ waar patiënten met psychosomatische klachten dankbaar gebruik van maken. Geeft ze trainingen NLP aan collega-therapeuten en bij de Seth.
  Artikelen die hiermee samenhangen

Voeg een Commentaar