Menu

Opgroeien met een afwezige vader

Een paar keer per jaar geef ik een masterclass over het schrijven van hulpbronverhalen op maat. De belofte daarbij is dat iedere deelnemer met een eigen verhaal, in ieder geval in concept, naar huis gaat. Ik ben immers overtuigd dat als ik het kan,  jij het ook kunt leren! En ik zie het als mijn missie helende verhalen én het vermogen deze te maken te verspreiden.
Vanuit die groep deelnemers is inmiddels een flink aantal zelf ook actief hulpbronverhalen blijven schrijven, onder de indruk doorgaans van de krachtige werking ervan. Met een aantal collega’s speltherapeuten vormen we zo een soort van gilde hulpbronverhalenvertellers. Bij hen ga ikzelf graag op zoek naar feedback op mijn schrijfsels.

Dit verhaal is speciaal gemaakt door Inge van der Heijden met hulp van Reinalda Kerseboom, Annette Nolen en 1 andere hulpverlener. Het geestelijk eigendom van dit verhaal is en blijft van Inge van der Heijden. Het verhaal kan ook gebruikt worden voor andere kinderen. Het verhaal mag daarbij worden aangepast om het mogelijk nog passender te maken.
Dit verhaal mag doorverteld worden aan wie jij graag wilt. Bronvermelding wordt op prijs gesteld of is vanzelfsprekend. Echter niets uit dit verhaal mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, scannen of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van de auteur (te bereiken via Info@despeltherapeut.nl).
De illustraties die zijn gebruikt voor het verhaal komen van internet. Inspiratie voor het verhaal kwam o.a. door het lezen van het boek ‘Thomas en de laatste draken’ van Cornelia Funke.

Dit hulpbronverhaal is gemaakt voor een kind dat opgroeit in een gezin met een, door verslavingsproblematiek, afwezige vader.

 

Jake de draak  

         

 Heel lang geleden, toen de wereld nog veel groener was dan nu en er op heel veel plaatsen prachtige watervallen langs de bergen naar beneden kletterden, leefde er een bijzondere  draak. Deze draak heette Jake en over hem gaat dit verhaal. Jake was een prachtige draak om te zien. Hij had een diepe groene kleur, stevige gespierde vleugels en een lange getande staart die uitmondde in een scherpe punt. Jake was een geliefde, bedachtzame draak die altijd veel aandacht had voor alles en iedereen om hem heen. Hij kende de omgeving als geen ander, wist iedere spelonk in de rotsen te vinden en wist achter welke rotsblokken je je even terug kon trekken als je de rust op wilde zoeken of een goede verstopplek nodig had.

Jake was de grootste mannelijke draak in de grot waar hij met zijn moeder Rhana en zijn broers en zussen woonde. Grio, de vader van Jake, leefde namelijk niet meer in dezelfde vallei als Jake, maar in een wereld verderop. Op een gegeven moment was Grio vertrokken en Jake voelde sinds dat moment duidelijk dat hij er moest zijn voor de anderen en hielp zijn moeder Rhana waar hij kon. Een belangrijke, maar ook zware taak voor de nog jonge draak die Jake was.

Jake voelde deze druk soms wel op zijn schouders en vond het daarom heerlijk om af en toe weg te vliegen uit de vallei en de wereld te gaan verkennen. Hij vloog wel eens naar de buurvallei, een vallei waar een groep paars-groene draken woonden die allemaal dol waren op het houden van allerlei wedstrijdjes waaraan Jake graag mee deed. Hij voelde zich er erg welkom en genoot er van daar te zijn. Maar hij was ook blij als hij daarna weer terug kwam in zijn eigen vallei. Daar voelde het toch het meest vertrouwd.

Hoewel het meestal prima ging met Jake en hij heel veel aan kon, had hij soms momenten dat hij niet goed in zijn groene drakenvel zat en hij erg licht ontvlambaar was. Hij spuwde dan vuur naar iedereen die te dicht bij hem kwam. Wanneer dit gebeurde voelde Jake zich ellendig en schaamde hij zich diep. Zo hoorde een draak zich niet te gedragen…..Het liefst vluchtte hij dan weg van alles en iedereen, verdween hij tusen de groene bomen van devallei.

Wanneer je Jakes’s geschiedenis zou kennen zou je echter wel begrijpen waarom hij soms zo gemakkelijk ontvlambaar was. Hij had in zijn jonge drakenleven al heel veel meegemaakt.

Het verhaal van Jake begint natuurlijk bij zijn vader Grio en moeder Rhana. Grio was een rode gespierde draak, met net zo’n mooie getande staart als Jake. Het was een draak die bekend stond om zijn kennis van de natuur. Grio was een hele aantrekkelijke draak en het was dan ook niet verwonderlijk dat Rhana verliefd op hem werd.

Grio vond Rhana ook geweldig. Ze zat altijd vol goede ideeën en was prachtig om te zien. Ze was oranjerood van kleur maar had groene vleugels. Wanneer ze langs kwam viel ze door haar kleur en energieke uitstraling direct op. Grio en Rhana waren elkaar tegen gekomen toen ze allebei rondvlogen in de vallei van de ijsdraken. Grio en Rhana vonden elkaar heel bijzonder en al snel nadat ze elkaar ontmoet hadden gingen ze samen op zoek gingen naar een geschikte grot om in te wonen. Ze vonden een echte drakengrot met een mooie grote opening om naar binnen te kunnen vliegen, een grote plek om te slapen en een grote etenskuil om aan te eten. Midden in de grot maakte vader Grio een nest van de takken en bladeren die in de vallei te vinden waren.

Niet veel later lag er in dat nest een groot blauwgekleurd ei waaruit na 40 dagen de kleine Jake kwam gekropen.

Wat waren vader en moeder draak trots! Ze vonden hem prachtig met zijn groene vel en zijn puntstaart. Ze zagen direct dat hij zou uitgroeien tot een bijzondere draak. Vader Grio en moeder Rhana verzorgden Jake goed en leerden hem alles wat een draakje moet weten om te kunnen overleven in de vallei. Rhana speelde met hem bij de waterval en Grio rende met hem door de vallei terwijl ze zoveel mogelijk stenen wegschopten. Jake genoot er van om zo samen met zijn vader en moeder te zijn maar vond het ook erg leuk toen er later in de grot van de drakenfamilie nog meer kleine draakjes uit het ei kwamen gekropen.

Het gezin van Jake was dus vaak een gelukkig drakengezin, maar helaas was er naast het geluk ook iets vervelends aan de hand. Al vanaf het moment dat Rhana Grio had ontmoet had ze gemerkt dat Grio soms tot laat in de avond weg bleef. Ze sliep al bijna wanneer hij dan de grot in kwam vliegen, zich snel tot een bol rolde en luid snurkend en stoom blazend in slaap viel. Op een avond volgde ze hem en zag hoe Grio zich met andere draken voegde bij een klein meertje waar grote rode bloemen groeiden. Rhana kende die bloemen wel, het waren maanbloemen. In het maanlicht ontstond  op de bloemen de maandauw en die maakte dat de bloemen heel lekker gingen smaken.

Rhana had de maanbloemen ook wel eens gegeten. Ze waren een beetje zoetig en hoe meer je ervan at hoe lekkerder ze gingen smaken en hoe moeilijker het werd om met het eten ervan te stoppen. En de volgende dag wilde je dan eigenlijk wel weer opnieuw maanbloemen eten. Rhana zag hoe Grio smulde van de maanbloemen samen met de andere draken die zich daar verzameld hadden. Er waren verschillende draken bij die familie waren van Grio en samen deden ze zich tegoed aan grote hoeveelheden bloemen.
Behalve de draken waren er ook verschillende kobolden in de weer bij het meertje. Ze verzamelden de maanbloemen en deden ze in kleine bruine uitgeholde noten. De gevulde noten legden ze bij een lichtgevende maanrots aan de rand van het meer en daar konden de draken zich er aan tegoed doen, zonder dat ze ze zelf hoefden te plukken. Daarvoor moesten de draken de kobolden dan wel betalen. Goud dat ze die dag ergens verzameld hadden of diamanten. Rhana zag hoe Grio en zijn familie bij het meer de maanbloemen zaten te eten en er meer aten dan goed voor hen was. Grio’s bewegingen werden trager en toen hij wilde opvliegen vloog hij eerst tegen een rots voor hij in de goede baan terecht kwam.

Steeds vaker vertrok Grio naar het meer en Rhana zag het met lede ogen aan. Ze had Grio al vaak  gezegd dat te veel maanbloemen slecht voor hem waren en geprobeerd hem op andere gedachten te brengen. Ze hield van hem en wilde niets liever dan samen met hem gelukkig zijn. Maar Grio brieste wanneer Rhana over de maanbloemen begon en vertrok dan nog sneller naar het meer. Soms kwam het tot een felle strijd en stonden Rhana en Grio vuurspuwend tegenover elkaar. Ze zagen dan de angst in de ogen van Jake en de andere kleintjes en dat raakte hen allebei in hun drakenhart.
Grio ging steeds meer zijn eigen leven leiden. Hij was zo vaak bij het meertje dat er steeds minder tijd overbleef om samen met Rhana, Jake en de andere kleine draakjes dingen te doen.

En na veel strijd en heel veel pogingen Grio op andere ideeën te brengen besloot Rhana dat het beter was om zonder Grio verder te leven. Grio was verslaafd geraakt aan de maanbloemen en Rhana wist dat wanneer dat eenmaal was gebeurd de maanbloemen de macht over konden nemen en de heldere geest van Grio was vertroebeld. Samen met haar kleintjes ging ze naar een andere grot. Ze hoopte dat Grio de maanbloemen ooit in de toekomst los zou kunnen laten. Nu was dat nog te veel gevraagd en daarom wilde Rhana met haar kinderen haar eigen leven gaan leiden. Ze wilde geen strijd meer en ze wilde rust voor de jonge draken en zichzelf

Jake was nog maar een jonge draak die natuurlijk het liefst zowel zijn vader als zijn moeder altijd dicht bij zich had, maar ergens begreep hij wel waarom Rhana en Grio niet langer bij elkaar konden wonen. Dus leefde hij nu bij Rhana en ging hij af en toe samen met de andere draakjes naar Grio. Grio was inmiddels verhuisd naar een wereld verderop die wel bekend stond als het zuidelijke oerwoudgebied. Er stonden  ontelbare bomen in allerlei tinten groen, zo dicht op elkaar groeiend dat je nauwelijks een paar meter vooruit kon kijken. Grio had hier een hele bijzondere grot gevonden. Een grot die zich midden tussen een enorme hoeveelheid hoge bomen bevond en waar je soms hele aparte zeldzame wezens langs zag komen lopen. Je kon Grio meestal struinend in het groen aantreffen. Door de stoomwolkjes die boven de bomen uitkwamen wist je waar hij zich bevond. Grio had zich in de loop der jaren steeds meer kennis eigen gemaakt van dit oerwoudgebied en kon je er nu van alles over vertellen. Jake vond het bijzonder om daar te zijn en genoot er van daar met zijn vader door het groen te struinen en zweefvluchten te maken. Hij merkte dat Grio van hem en de andere draakjes hield en zijn best deed een goede vader te zijn. Hij merkte echter ook dat vader Grio het niet gemakkelijk vond om voor hem en de andere draakjes te zorgen. Jake wist ook dat Rhana zich zorgen maakte. In deze wereld waren nog meer plekken waar de kobolden maanbloemen verzamelden en Grio kon ze echt niet weerstaan. Grio bedacht zich wel dat hij ging minderen met  het eten van de maanbloemen, en hij beloofde dat dan ook aan Rhana, maar uiteindelijk lukte dat steeds weer niet. Wanneer Grio te veel maanbloemen had gegeten zag Jake wel dat zijn vader minder stabiel was in de lucht. Hij raakte dan nogal eens een boomtop en hoewel er gelukkig nog nooit een klein draakje van zijn rug was gevallen begreep Jake wel dat Rhana wilde voorkomen dat dit ging gebeuren.

Het was allemaal erg verwarrend voor Jake. Hij hield van zijn stoere vader, met wie hij heerlijk door de bossen kon struinen en die hem van alles kon vertellen over alle wezens die woonden in het  groen. Hij genoot ervan om tegen hem aan te kruipen wanneer de zon onder ging en de maan opkwam en ze samen nog even in de grot stoom lagen te blazen voor ze gingen slapen. Maar Jake begreep niet hoe het kwam dat zijn vader niet van de maanbloemen af kon blijven. Hij snapte niet waarom zijn vader en moeder niet aardig konden zijn voor elkaar. Hij verlangde soms terug naar de lang vervlogen tijd dat ze nog met z’n allen in de grot woonden. Hij wist wel dat het toen ook lang niet altijd goed was;  Rhana en Grio hadden regelmatig vuurspuwend tegenover elkaar gestaan. Maar er was toch zeker ook warmte geweest in de grot en Jake had toen wel altijd zijn vader en zijn moeder dicht bij zich gehad.

De tijd verstreek en helaas verslechterde de situatie alleen maar. Er groeiden steeds meer maanbloemen in de wereld van Grio en de kobolden waren er meesters in Grio te vinden en ze voor een mooi prijsje aan hem te verkopen. Het werd steeds moeilijker voor Grio om van de maanbloemen af te blijven. Hij had van zijn familie ook niet geleerd hoe hij dat zou kunnen doen. Steeds vaker was zijn geest vertroebeld en kon hij niet handelen als de verstandige nuchtere draak die hij eigenlijk was.

Omdat Rhana met heel haar hart van haar kleine draakjes hield en ze voor hun veiligheid wilde waken hield ze ze bij zich in de vallei.  Hoe belangrijk ze het ook vond dat de draakjes ook tijd met hun vader doorbrachten, zolang hij niet kon stoppen met het eten van maanbloemen kon ze haar kinderen niet naar hem toe laten gaan.

Grio hield diep in zijn hart ook heel veel van zijn kleine draakjes, maar de maanbloemen verdoofden zijn gevoel. Ze verdoofden zijn akelige, verdrietige en boze gevoelens maar ook zijn blije gevoelens. In zijn binnenste kon hij zelfs niet meer goed voelen hoeveel hij van zijn kinderen hield. Soms wist hij het weer even en dan overviel hem het verdriet. Dan zorgde hij snel met wat maanbloemen dat er een laagje kwam over het verdriet en hij er niet meer zo door geraakt kon worden. Wanneer zijn geest weer helder werd, werd hij wel eens overspoeld door gevoelens van spijt en voelde hij het gemis nog eens extra.  Maar dan was er altijd wel een kobold in de buurt die Grio met gemak kon overhalen en Grio vond zijn troost dan in de maanbloemen die weer een nieuw laagje legden over zijn diepste gevoelens.

Jake zag hoe de andere draken duikvluchten maakten met hun vaders, hoe ze vuur spuwden en elkaar verhalen vertelden. Jake dacht vaak terug aan hoe hij met zijn vader struinde door de bossen en hoe ze samen nieuwe wegen ontdekten in de bossen. Het was moeilijk te begrijpen waarom Grio hem niet meer op had gezocht. Hield hij dan niet van hem? Maar hoe kan een vader dan niet van zijn zoon houden? Waarom liet hij niet eens iets van zich horen? Was hij dan zo weinig waard? Jake schudde deze moeilijke gedachten maar zoveel mogelijk van zich af. Hij moest er gewoon het beste van maken en deed dan ook zijn uiterst best. De onrust die hij soms van binnen voelde en het steeds maar terugkerende gevoel dat hij niks voorstelde probeerde hij maar zoveel mogelijk te negeren.

Maar soms waren er dagen dat de onrust en de nare gevoelens door alles heen borrelden…..

Vandaag was het zo’n dag. Eén van de ijsdraken had die ochtend al modder naar hem zitten gooien en vanmiddag zat hij net een beetje te dagdromen op een stevige boomtak toen één van de andere jonge draken hem ineens van bovenaf had belaagd en hem vanuit een duikvlucht had laten schrikken. Hij was woedend geworden en had vanuit zijn razernij zo hard naar hem gebruld dat verschillende draken aan kwamen vliegen om in te grijpen. Eén van de oudere draken had hem toen krachtig terug gezet in een boom en hem indringend aangekeken en toegesproken. Jake wilde het liefst in het niets verdwijnen! Wat had hij zich stom gedragen en wat voelde hij zich waardeloos. In plaats van de ferme energieke draak die hij wilde zijn voelde hij zich gewoon een mislukkeling.

Jake vloog zo snel hij kon naar huis. Weg van de ellende. Met een enorme vaart vloog hij de grot in waar Rhana bezig was de etenskuil uit te ruimen. Ze draaide zich om naar Jake en vroeg hem of hij een volgende keer wat rustiger aan kon komen vliegen en of hij even wilde helpen met de etenskuil. Jake reageerde laaiend. Hij spuwde enorme vlammen waardoor de boom naast de grot helemaal zwartgeblakerd werd. Al vuur spuwend vloog hij weg van de grot, het maakte hem niet uit waarheen. Het enige wat hij wilde was weg van alles en iedereen!

Jake was inmiddels al zo ver weg dat hij eigenlijk niet meer goed wist waar hij terecht was gekomen. Zijn boosheid had hem sterker gemaakt en hij had met zulke krachtige slagen gevlogen dat hij inmiddels kilometers van huis was. Moe geworden streek hij uiteindelijk neer in een grot die verscholen lag onder een uitsteeksel van de rotsen.  Terwijl hij zat bij te komen van zijn lange vlucht zag Jake ineens een schijnsel achter in de grot en hij besloot op onderzoek uit te gaan. Toen hij dichterbij kwam zag hij bij een klein vuurtje een kobold zitten. Het was een kobold met een vriendelijk gezicht en een lange grijze baard. Jake draaide zich om en wilde snel weg gaan. Met kobolden wilde hij helemaal niets te maken hebben. Hij vond het rotwezens omdat ze altijd bezig waren met de maanbloemen en hij daar helemaal niets van wilde weten.

De kobold sprak hem echter aan en Jake was verbaasd dat hij hem schijnbaar kende. ‘Dag Jake’, zei de kobold, ‘ik verwachtte je al. Ik heb lang op je gewacht en ben blij je eindelijk te ontmoeten’. Jake keek hem argwanend aan. ‘Ik heet Waizie’, zei de Kobold, ‘en ik heb een belangrijke boodschap voor je’. Waizie keek hem plechtig aan en sprak verder. ‘Het is geen gemakkelijke boodschap en misschien heeft het tijd nodig voor je hem begrijpt, maar dat is niet erg. Misschien is het zelfs wel te ingewikkeld om het helemaal te begrijpen. Ik ben zelf eeuwen oud en heb dus al veel tijd gehad om na te denken. Maar realiseer je dat sommige zaken in het leven moeilijk te begrijpen blijven. Niet voor alles is een eenvoudige verklaring te vinden, hoe graag je dat soms ook wil.

Jake vond het nogal ingewikkeld wat de kobold allemaal zei, maar het maakte hem wel nieuwsgierig. ‘Wat wil je me zeggen?’, vroeg hij hem. Waizie keek hem glimlachend aan en schoof toen een beetje opzij. Het schijnsel van het vuurtje scheen daardoor op de wand van de grot en daar stond het volgende geschreven:

Het is moeilijk te begrijpen waarom het gaat zoals het gaat

Je zou wel anders willen en dat maakt je soms ook kwaad

Waarom is het tussen jou en je vader niet zoals bij de andere draken?

Zijn er geen mogelijkheden om het anders te maken?

Blijft het zoals nu of wordt het ooit nog anders misschien?

Zul jij jouw vader in de toekomst zien?

 

De liefde die er is blijft soms verborgen,

Omdat die wordt overstemd door veel  andere zorgen

Diep in zijn hart, dat is echt een feit,

Houdt je vader van jou, nu en altijd

Hij kan je zijn liefde niet openlijk geven,

Maar wil dat het goed gaat met jou en jouw leven.

 

Put kracht uit het feit dat er ook draken dicht bij je zijn

Die je zullen omarmen bij verdriet, boosheid en pijn

Met wie je kunt lachen en spelen en praten als je wil

Bij wie je heel druk mag zijn maar soms ook heel stil

Zij snappen als geen ander dat je het soms even niet weet

Dat je je zorgen en wensen niet zomaar vergeet

 

Maar heb ook vertrouwen want je leert veel door wat je beleeft

Jij weet als geen ander dat je soms krijgt en soms geeft

Dat maakt je heel sterk en een draak waar je van houdt

Jij wordt niet van zilver maar van zuiver goud!

Jake las een paar keer wat er op de wand geschreven stond. Hij begreep het met zijn verstand niet helemaal, maar merkte dat zijn hart wel snapte wat er stond. Waizie keek hem nog steeds glimlachend aan. ‘Ik heb er jaren over gedaan om dit te bedenken zei Waizie en ik ben nu bijna tevreden over wat er staat. Helemaal goed ga ik het misschien wel nooit vinden maar ik denk dat de boodschap jou misschien toch kan helpen wat meer rust te vinden. Laat het maar op je inwerken en kom gerust nog eens terug om het er samen over te hebben. Soms komen er in scherpe drakengeesten zoals die van jou nog wel betere bewoordingen naar voren dan hetgeen ik in al mijn wijsheid kan verzinnen.’

Met een goed gevoel vloog Jake weg uit de grot. Het was fijn te weten dat Waizie daar was wanneer hij nog eens naar hem terug wilde. En het was goed te merken dat niet alle kobolden zich alleen maar bezig hielden met maanbloemen.

Terwijl hij weer in de richting vloog van zijn eigen vallei kwamen de woorden van de kobold weer terug in zijn gedachten

De liefde die er is blijft soms verborgen,

Omdat die wordt overstemd door veel  andere zorgen

Diep in zijn hart, dat is echt een feit,

Houdt je vader van jou, nu en altijd

Hij kan je zijn liefde niet openlijk geven,

Maar wil dat het goed gaat met jou en jouw leven.

Jake begreep ergens wel wat de kobold bedoelde. Diep in zijn hart wist hij dat zijn vader Grio op zijn manier zeker van hem hield en Jake voelde zich daardoor al veel lichter dan op de heenvlucht. Maar wat zou het fijn zijn om dat dan ook eens bevestigd te zien verzuchtte hij, terwijl hij een zweefvlucht maakte boven een grote groep rood-gele bossen. Plotseling kwam er vanuit die bossen een rode nevel opstijgen die Jake helemaal omhulde.

Hoewel het een vreemde gewaarwording was voor Jake, was het op de een of andere manier ook heel vertrouwd. Het voelde bijna alsof hij werd omarmd door twee sterke drakenvleugels en sliertjes nevel streken langs zijn groene drakenlijf.  ‘Leef je leven, speel en geniet’, leek er ineens vanuit de nevel gefluisterd te worden, ’weet dat er van je gehouden wordt ook als je het niet altijd ziet’. Jake nam de woorden in zich op die keer op keer steeds zachter herhaald werden en langzaam trok de nevel weer op. Jake schudde zijn kop, hij was nog wat beduusd van wat er gebeurd was. Hij vervolgde zijn weg naar huis en voelde hoe er langzaam maar zeker een bepaalde rust in hem kwam. ‘Leef je leven, speel en geniet. Weet dat er van je gehouden wordt ook als je het niet altijd ziet’. Terwijl hij steeds kalmer werd vloog hij met grote ferme slagen richting zijn vertrouwde grot. Hij brieste tevreden toen hij daar het vuur zag branden en het silhouet van zijn moeder zag. Ze was bezig een paar gevangen vissen in de etenskuil te leggen toen hij binnenvloog. Ze keek hem glimlachend aan. ‘Ik ben blij dat je weer terug bent jongen’ zei ze, ‘ik zie dat je je weer wat beter voelt. Ik had je niet zo veel moeten vragen vanmiddag. Een jonge draak zoals jij hoeft niet rustig binnen te vliegen en heeft natuurlijk weinig zin in opruimen. Ik had al meegekregen dat je ook nog eens een vurige middag achter de rug had. Kom, eet een lekkere vis. Ik heb ze net gevangen’.

Jake liep naar de etenskuil en voelde de warmte van zijn moeder toen hij naast haar ging zitten en een vis uit de etenskuil griste. ‘Kijken wie het verste vuur kan spuwen na het eten?’ vroeg hij.

‘Graag!’, zei Rhana,  mij ga je niet verslaan!’.

Die avond hielden Jake en Rhana een fantastische wedstrijd. Ze spuwden allebei vuurstralen van honderden meters lang. Rhana was trots op de kracht van haar oudste zoon en zag hoe hij daarin op zijn vader leek. De andere draakjes keken vol bewondering vanuit de grot toe hoe hun moeder en grote broer zo fel tekeer gingen. Jake was inderdaad fel, maar tegelijkertijd voelde hij zelfs in het heetst van de strijd de kalmte die tijdens de reis in hem was gekomen. Het was alsof hij was bevrijd van een zware last.

Jake groeide op tot één van de krachtigste jonge draken van de vallei. Zoals alle draken kwam ook hij soms nog voor hete vuren te staan. Maar anders dan voorheen kon hij nu meer rust bewaren wanneer het tegen zat en durfde hij om raad en steun te vragen bij andere draken als hij het even niet meer wist. Hoewel hij zelden nog terug dacht aan de dag dat hij Waizie had ontmoet, zat de boodschap van de Kobold voor altijd opgeborgen in zijn drakenhart en wanneer het nodig was borrelden er delen van zijn boodschap naar boven. Jake werd geprezen om zijn kennis en zijn bedachtzaamheid. Hij had oog voor de andere draken en stond vaak klaar om te helpen. Hij was er echter ook altijd voor in om mooie duikvluchten te gaan maken, vuur te gaan spuwen of te gaan struinen door de wouden. Jake leefde zijn leven en voelde dat er van hem gehouden werd.

.

About the Author Reinalda Kerseboom

Reinalda Kerseboom was meer dan 30 jaar speltherapeut. Ze volgde haar NLP-opleidingen en de opleiding tot provocatief coach bij het IEP. Ze was gespecialiseerd in het werken met metaforen. Ze is auteur van een aantal boeken met en over hulpbronverhalen. --- Ze had een praktijk in Renkum, waar ze kinderen, jongeren en ouders zag. ---- Ze geeft momenteel geen therapie meer, maar houdt zich bezig met het management van haar Bed & Breakfast; zij is eigenaar van B&B 'de Kleikamp' in het mooie Renkum, Gelderland. Zeker een bezoek waard!

Leave a Comment: