Provocatief met de trein?

Door F. Lang (Maatschappelijk werker)


Erik (42) heeft angst- en dwangklachten en krijgt structurele ondersteuning in het omgaan met post en administratie en het hanteren van zijn angsten en dwangklachten.


Erik's wens, ook ingegeven door zijn psychologe, is om met de trein te kunnen reizen, zodat zijn wereld weer een stuk groter wordt. Hij heeft jaren vertoefd in de krakerswereld en beschouwt deze vrienden als een soort familie. Hij geeft aan zich gevangen te voelen in het eenkamer-appartement in een hofje in het centrum van Delft, waar hij woont met in zijn ogen 'burgerlijke mensen'.


Hij beschouwt de wereld veelal als onveilig, en heeft last van paranoïde angsten: "Big Brother is watching you". Hij voelt zich verbonden met idealistische vrienden uit de krakerswereld die streven naar een betere wereld en los willen komen van de controle-mechanismes van de overheid en het bedrijfsleven.


Volgens hemzelf is de angst ontstaan tijdens een paniekaanval in de trein. Sindsdien heeft hij de trein zo veel mogelijk vermeden. De spanning neemt toe als de deuren van de trein zich sluiten en hij dus niet meer kan ontsnappen. De angst voor het inchecken bij de poortjes is daar nog bijgekomen, want daarmee conformeert hij zich aan het controlesysteem van de staat.


Erik geeft aan dat hij toch weer met de trein wil reizen en spreekt nu tweewekelijks een particulier psychologe die hem daarbij helpt.


Motivatie voor een provocatieve sessie

Erik zegt al 5 jaar dat hij met de trein wil reizen, maar ondanks herhaalde pogingen, ook met een stagiaire en met de woonbegeleiding, lijkt hij daarmee niet verder te komen en nemen zijn angsten en teleurstellingen juist toe.


Daar gaan we

Erik: Ik wil nog één keer proberen om met de trein te reizen.

Coach: Waarom zou je dat willen? Het is toch heerlijk om hier vanuit je thuisbasis alles te kunnen organiseren?

Erik: Ja, maar ik voel me zo gevangen zitten in deze burgerlijke omgeving. Ik wil naar de grote steden kunnen, waar mijn vrienden zijn en waar het leven zich afspeelt

Coach: Dat ben je ondertussen toch al zo'n 10 jaar gewend? Jij weet de mensen zo te manipuleren dat je altijd weer met iemand mee kan rijden!

Erik: Ja, maar dat wil ik helemaal niet. Want..

Coach: Wees nou eens eerlijk tegen jezelf man! De laatste 5 jaar werd je alleen maar misselijk van de angst en ervaar je de ene teleurstelling na de andere! Dat wil je jezelf toch niet aandoen? Zie je het voor je ? Om weer naar die trein te moeten? En deze keer moet je nog  door die poortjes heen ook, hè! Daar wil je toch niet aan meedoen? Hoor dat gepiep van de poortjes al ? (Met theatrale stem) En al het massa-volk als domme schapen er doorheen lopen. En jij moet er achteraan.

Erik: Inderdaad (geëmotioneerd) Ik vind dat mensen die geen geld hebben gewoon gratis met de trein moeten kunnen, maar nu word je als een crimineel behandeld! Bovendien kunnen ze tegenwoordig alles natrekken! Waar ik opstap, waar ik naartoe ga en waar...

Coach: Misschien moet je gewoon je thuisbasis handhaven en je vrienden aan het werk zetten! Maak een groot bord, plattegrond van Nederland en schrijf daarop wie waar actief is! Word de landelijke coördinator en word de 'mastermind' van de krakersbeweging! Zet alles naar je hand! Ga telepathie toepassen en zend boodschappen door.

Erik: Nu ga je té ver!

Coach: Te ver? Misschien moet jij juist nog veel actiever worden! Jij bent het landelijk centrum en je stuurt alles aan. 

Erik: Ik besef dat ik niet meer bij elke demonstratie aanwezig kan zijn. Ik merk nu wel dat de oude bibliotheek nu wordt omgebouwd tot een modern hotel. Dat kunnen we niet laten gebeuren. Ik vind echt dat....

Coach: Kijk nu zie ik jouw strijdvaardigheid! (met galmende stem) "Dat laten we niet gebeuren. Daar steken we een stokje voor!" Laat dat niet gebeuren en als het wel gebeurt, laat dan de wereld weten hoe jij erover denkt. Staat dit al op de kaart?” Wijzend naar de deur met stadsplattegrond.

Erik: Ik word depressief als ik niet meer met de trein kan reizen.

Coach: Depressie geeft aan dat je rust nodig hebt. Misschien is dat gewoon een reactie op die onhaalbare treinplannen. Die depressie zegt dat je die moet laten varen! Het wordt tijd dat je je eroverheen gaat zetten! Dan komt er ruimte vrij om het coördinatorschap op je te nemen. Vorig weekend kwamen toch al strijdmakkers naar jou toe vanuit Rotterdam?

Erik: Ja, maar dan moet ik meer een soort clubhuis hebben.

Coach: Dat kan jij allemaal regelen! Misschien heb je hier eerder een soort bunker nodig!

Erik: Ik wil toch met de trein reizen

Coach: Nou. Dan weet het goed gemaakt! Dan moet je alles met de trein gaan doen! Straks een jaarabonnement van de NS halen en vervolgens het hele land doorreizen. Zo veel reizen dan men jou helemaal niet meer kan natrekken!

Erik: Nou, nee..

Coach: Tijd is op!

Erik: Ik denk dat ik depressief in bed ga liggen

Coach: Goed zo, kom maar even tot rust!


Reflectie en evaluatie

Erik gaf de volgende keer aan, dat hij "best wel geraakt was". Hij had even gehoor gegeven aan zijn somberheid om de zaken op een rijtje te zetten. Hij bedacht dat hij toch aanwezig was op voor hem belangrijke evenementen en dat hij inderdaad de juiste mensen kan benaderen en samenbrengen.


Hij heeft het reizen met de trein een beetje losgelaten. Dat bleek voor hem meer een dwang op zich te zijn, waar hij steeds op terug moest komen. Dan hoefde hij niet over andere zaken te praten waar hij heel angstig voor was. Hij voelde dat er een last van zijn schouders was afgevallen en hij was zichzelf meer gaan accepteren, compleet met trein-angst.


Mocht hij op een demonstratie of manifestatie in een grote stad zijn, dan wil hij met een paar bakkies (bier) op toch nog eens terug reizen met de trein! 'Fuck the system!' 😉


About the Author Posting

Posting is geen auteur. Dit is iemand van IEP Support, die een artikel van de auteur aangeleverd heeft gekregen en in de IEP bibliotheek (Blog) heeft geplaatst. De auteur is degene die bij het artikel staat aangegegeven.

Leave a Comment: