Casus Janneke Swank: Afscheid nemen

Elementen: communiceren met een deel tbv afscheid van een ‘orgaan’; angst als signaal; herademing opstarten; onbewuste laten spreken; positieve intentie;


Sandra droeg een bril waarvan één glas afgeplakt was. Met het andere oog wijd open vertelde ze de geschiedenis van het verborgen oog. Kort en bondig, in grote lijnen, vanaf de geboorte tot nu, zoals ze dat al zo vaak had gedaan. Menig specialist kende het verhaal. Het begon gewoon met een ‘lui’ oog, zoals men dat nogal negatief benoemt. En het oog besloot om lui te blijven, ondanks de dwang om in zijn eentje voor het kijken te zorgen, wat men uitlokte door middel van een afgeplakt glas voor het ‘goede’ oog. Wat dus niet hielp. Een operatie zou uitkomst bieden. Een paar spiertjes inkorten en het euvel was verholpen, zeker omdat Sandra toen nog maar twee jaar oud was. Het was een routine-operatie. Het werd een eerste operatie van vele, verspreid over twintig jaar. ‘Acht keer ben ik al onder het mes geweest, en ik bleef pijn houden, het bleef ontsteken.’ Er kwamen tranen, uit beide ogen.
Er was volgens de chirurg maar één oplossing: het oog er uit en een glazen oog er in. Ze was nu 22 jaar, getrouwd en ze hadden een lief kindje van een jaar. ‘Hij heeft gelukkig twee goede ogen’, zei ze.

Ik vroeg wat ze wilde bereiken bij mij, wanneer ze tevreden zou zijn met de therapie en wat daarvoor moest gebeuren. ‘Dat ik kan accepteren dat ik mijn oog moet missen. Ik vind het zo moeilijk’. Op mijn vraag wat ze hiervan het ergste vond, antwoordde ze dat ze dan nog maar één oog zou hebben en: ‘als daar dan iets mee mis gaat, ben ik blind’. Ik vroeg hoe ze het vond om maar één hart en één maag en één lever te hebben. Ze was even stil. ‘Daar denk ik nooit bij na’, zei ze, ‘maar het is in feite hetzelfde en je hart is nog belangrijker dan je oog’, voegde ze er aan toe. Ze zuchtte even en zei, dat je met een kunsthart nog kon leven, maar met een kunstoog niets meer zien. ‘En als er wat mis gaat met je kunsthart?’ vroeg ik. ‘Dan ga je dood,’ zei ze. ‘En als er wat mis gaat met een kunstoog?’ was mijn volgende vraag. Een flauwe glimlach was door haar tranen heen te zien.
Nadat ik ingegaan was op de angst en haar verteld had over ‘delen’ en hoe we daarmee om kunnen gaan, vroeg ik haar om ontspannen te gaan zitten, zodat ze kon nagaan waar ze in haar lichaam die angst voelde. Ze legde haar hand op haar borst en bij haar keel. Ik liet haar vragen waar die angst haar tegen wilde beschermen. Ik verwachtte dat het antwoord zou zijn: bescherming tegen het verlies van het oog. We waren dus allebei een beetje verrast door het antwoord: ‘Tegen nog een operatie, omdat het steeds misgaat, net als al die andere keren’.
Angst is een reflexmatige reactie op (een dreigend) gevaar. Het emotionele centrum reageert hierbij eerder dan het bewuste brein, vandaar dat het veranderen van angst niet altijd makkelijk is. Maar na dit eerste gesprek met het angstdeel, zei Sandra dat het een ongegronde angst was, het was nu geen kwestie was van lukken of mislukken, want als haar oog er uit was, kon het geen pijn meer doen of ontstoken raken. Ook besefte ze dat het geen angst was om haar andere oog te verliezen. Ze zei dat ze dat voelde.
‘Dus wat nu?’ vroeg ze, en toen: ‘Ik weet het nu zeker, ik wil kunnen accepteren dat ik mijn oog moet missen.’
Ik vertelde haar dat ik voor een training (de HCT)  een project had moeten maken en dat ik daarvoor het ‘afscheid nemen van mijn heup’ heb genomen, omdat die destijds werd vervangen door een nieuwe heup, een kunstheup en hoe goed ik dat toen heb ervaren. Ze wilde dat ook wel leren. Hier volgen de stappen:

Afscheid nemen van een orgaan:

  1. Ga rustig zitten en breng jezelf in een ontvankelijke, open ‘state’
  2. Zoek contact met het deel (het orgaan)
  3. Begroet het deel en wacht op een reactie (een beeld, een gevoel, een geluid)
  4. Bedank het deel voor de reactie.
  5. Vertel het deel wat het allemaal voor je heeft gedaan en laat merken dat je dat waardeert
  6. Leg (eventueel) uit waarom je er niet altijd tevreden over was, vertel wat je eigen positieve intentie daarvan was en vraag het deel om vergeving.
  7. Stap uit jezelf en word het deel
  8. Ontvang het begrip en schenk vergeving (aan jezelf)
  9. Word weer jezelf en ontvang de vergeving, ervaar wat het je doet
  10. Bedank het deel hiervoor
  11. Leg het deel uit wat je wil en vraag wat het deel ervan vindt
  12. Wacht op de reactie: als het deel instemt met het afscheid, dan verder met punt 13, als het deel niet instemt met de reactie, vraag dan wat hiervan de positieve intentie is en wat het deel nodig heeft, geef het de hulpbron, word het deel en ontvang de hulpbron, word weer jezelf en ga na of het deel nu kan instemmen met het afscheid. Net zolang herhalen tot er een ‘ja’ komt dat helemaal congruent voelt.
  13.  Bedank het deel en neem afscheid.

Sandra bleef zitten met haar ogen dicht. Er druppelden weer tranen langs haar wangen. Toen zuchtte ze diep en zei dat dit wel erg goed voelde. ‘Ik ga ervoor’, zei ze ‘het is tijd, het is genoeg geweest’.

Na vier maanden belde ze me en zei, dat ze zich goed voelde, de operatie was gelukt. ‘En het kunstoog’, vroeg ik, ‘is het kunst met een grote K?’ ‘Je zegt het precies goed’, zei ze, ‘ja, zo is het en ik zie er ook zo goed uit nu’.
En dat vond ik nu weer mooi gezegd.

Wat ik haar niet vertelde was, dat ik in maart geopereerd werd waarbij driekwart van mijn maag er uit moest, vanwege een tumor (zie vorige twee EE’s) en dat ik het proces van afscheid nemen eenvoudiger deed met Ho’o Pono Pono. Een techniek die afkomstig is uit de Huna, de traditionele geneeskunst van de Haïtianen. Ho’o betekent: maken. Pono Pono betekent: juist of goed. Ik gebruikte het in de vorm van een lied (te vinden op YouTube) met de woorden: I’m sorry, forgive me, I love you and I thank you……en dan Ho’o Pono Pono en dit een aantal keren herhalen.
Na de operatie kreeg ik 25 bestralingen (ja, je krijgt ze zomaar) en bij elke bestraling, die een paar minuten duurt, zong ik dit liedje.

Het gaat goed met me en ik heb inmiddels weer meer cliënten en als ik terug denk aan het afgelopen jaar kan ik niet anders concluderen dan: wat een kracht heb ik gehaald uit NLP!!

Meer lezen over casuistiek? Koop het boek Hoe je met NLP……

About the Author Janneke Swank

Janneke overleed op 7 november 2017. --- Met haar verloren wij een bevlogen NLP-collega en vriendin. --- Zij paste NLP toe in haar coachingspraktijk, op een zuivere, betrokken wijze. Ze was tot 1984 werkzaam als fysiotherapeut. Haar interesse ging toen al meer en meer uit naar de ‘mens achter de klacht’. --- Opleidingen: psychosomatsische fysiotherapie, NLP-practitioner en -master bij het IEP, certificaat NLP-trainer, certificaat Health Practitioner NLP en Destination therapist. ---Voerde jarenlang praktijk onder de naam ‘Mind the Body’ waar patiënten met psychosomatische klachten dankbaar gebruik van maakten. --- Gaf trainingen NLP bij het IEP en aan collega-therapeuten en bij de SETH.

Leave a Comment:

2 comments
Femke Hogema says 10 October 2014

Dank Janneke, voor weer een prachtige casus. En voor het delen van je eigen verhaal. Sterkte, liefs Femke

Reply
Ellen van Boxtel says 4 December 2014

Wat een mooi verhaal. Dankjewel.
Een extra bevestiging voor mij hoe belangrijk NLP kan zijn/is.
En een stimulans om er vooral mee door te willen gaan.
Beterschap en een mooie toekomst verder gewenst.
Hartelijke groet,
Ellen

Reply
Add Your Reply