Het paard weet de weg… geldt ook voor kinderen

Kinderen melden zichzelf zelden aan voor therapie of coaching. Dat doen meestal hun ouders. Soms uit zichzelf, soms omdat anderen (b.v. leerkrachten) vinden dat hulp/verandering nodig is. Daarbij hebben die volwassenen dan ook nog wel eens de neiging te denken dat zij het weten: dat wat dit kind belemmert, dat wat dit kind nodig heeft.
Onderstaand verhaal (ooit gehoord van Penny Tompkins – Symbolic Modelling) herinnert mij er steeds weer aan dat  Milton Ericksons ‘het paard weet de weg’ ook van toepassing is als het om coaching aan kinderen gaat.

Prinses Leonora

 

In een land hier ver vandaan woonde lang geleden eens een prinses die Leonora werd genoemd.

Haar vader en haar moeder hielden veel van haar. Prinses Leonora kreeg altijd alles wat haar hartje begeerde.

Op een dag had Leonora veel van een heerlijke aardbeientaart gegeten. Zoveel dat ze er ziek en draaierig van werd.

De Koning liet onmiddellijk de beste geneesheer uit het land komen om Leonora te genezen. Maar welk medicijn hij ook voorschreef……………, beter werd Leonora niet.

Uiteindelijk vroeg de Koning: “Leonora, lief kind, ik wil zo graag dat je beter wordt…wat heb jij nodig?”

En tot ieders verbazing antwoordde Leonora: “De maan. Als ik de maan heb zal ik me beter voelen”.

De koning was ten einde raad. Het leek een onmogelijke vraag. Hoe kon hij Leonora de maan geven?

Hij bestelde drie adviseurs in zijn paleis; de raadsheer, de tovenaar en de wetenschapper.  En hij vroeg: “Leonora wil de maan hebben. Dan zal zij beter worden. Hoe kan ik haar die geven?”

De raadsheer antwoordde: “Tja, de maan, dat gaat niet lukken. Die is 35.000 kilometer ver weg. Hij is gemaakt van koper.”

De koning zuchtte diep en keek de tovenaar aan. Die zei: “Welnee, de maan staat 150.000 kilometer ver weg en is gemaakt van groene kaas. Hem aan Leonora geven, hoogheid, dat lukt u niet”. De koning keek wanhopig naar de wetenschapper. “De maan staat 300.000 kilometer hier vandaan en is gemaakt van glas en is reusachtig groot”, sprak de man met een serieus gezicht. “Het is onmogelijk majesteit”.

De hofnar, die zoals altijd de hele discussie had meegeluisterd, maakte een dansje en riep: “Wel wel, de geleerden hebben een groot verschil van mening. Is de maan van koper, van groene kaas of van glas. Hoe ver weg staat hij nou werkelijk? Majesteit, u kunt het beter aan Leonora zelf vragen hoe de maan eruitziet en waar hij staat”.

Toen de koning dat deed antwoordde de prinses: “De maan is een gouden bal. Hij is kleiner dan mijn duimnagel. Hij hangt precies daar in de tak van de boom in de tuin”.

Opgetogen met dat antwoord liet de koning een goudsmid een kleine gouden bal maken en hij hing deze aan een gouden kettinkje om Leonora’s hals. “Nu zal je beter worden, mijn dochter”, zei hij. En het leek zowaar of de wangen van Leonora al een beetje meer kleur kregen.

De goudsmid lachte om de beloning die hij in het vooruitzicht had. Maar de geneesheer zei, terwijl iedereen weer in de troonzaal was: “Wat jij hebt gemaakt is niet de maan. Leonora zal even beter worden, maar wat gebeurt er als vanavond de zon onder gaat en zij de echte maan aan de hemel ziet?”

De koning schrok en vroeg meteen zijn adviseurs om raad.

“Tja, U kunt uw dochter een donkere bril geven”, zei de raadsheer.

De koning dacht na, maar hij verwierp het plan, want hij wist dat Leonora die bril niet zomaar zou willen dragen.

“U moet overal in het paleis zware zwarte fluwelen gordijnen ophangen”, zei de wetenschapper.

De koning dacht na, maar hij verwierp het plan, want hij wist dat Leonora die gordijnen uit nieuwsgierigheid al snel open zou doen.

“U moet elke avond een prachtig vuurwerk afsteken, dan valt het niet op dat de maan nog gewoon aan de hemel staat”.

De koning dacht na, maar hij verwierp het plan, want hij wist dat Leonora verder zou kijken dan de spetters van het vuurwerk.

De geneesheer zei: “Speel iets verdrietigs”.

Maar de hofnar maakte een sprongetje en riep: “Vraag het aan Leonora zelf”.

En zo kon het gebeuren dat het hele gezelschap  s’ avonds, toen de maan was opgekomen, naar Leonora’s kamer toog. Daar vroeg  de koning aan Leonora: ”Hoe weet jij dat het gouden balletje dat je om je hals draagt de maan is? Je ziet toch dat de maan is opgekomen en aan de hemel staat?”

En Leonora antwoordde: “Natuurlijk is dit de maan. Dit balletje is van goud het is kleiner dan mijn duimnagel en het past precies aan die tak daar van die boom. En natuurlijk staat er aan de hemel weer een nieuwe maan. Dat is hetzelfde als wanneer ik een tand verlies, of wanneer je bloemen plukt. Dan groeit er op dezelfde plek ook weer iets nieuws.”

 

About the Author Reinalda Kerseboom

Reinalda Kerseboom was meer dan 30 jaar speltherapeut. Ze volgde haar NLP-opleidingen en de opleiding tot provocatief coach bij het IEP. Ze was gespecialiseerd in het werken met metaforen. Ze is auteur van een aantal boeken met en over hulpbronverhalen. --- Ze had een praktijk in Renkum, waar ze kinderen, jongeren en ouders zag. ---- Ze geeft momenteel geen therapie meer, maar houdt zich bezig met het management van haar Bed & Breakfast; zij is eigenaar van B&B 'de Kleikamp' in het mooie Renkum, Gelderland. Zeker een bezoek waard!

Leave a Comment: