Menu 

Geef je provocatieve werk nog meer diepgang! Beleef het erfgoed van Frank Farrelly, de oorspronkelijk grondlegger van de provocatieve therapie.
Wij specificeerden Frank's manier van werken in 53 Farrelly-factoren. 25 daarvan kun jij er op ieder gewenst moment inzetten. Zie het als 25 provocatieve kaarten die je altijd kunt spelen!
In deze IEP training zie je de bouwstenen van de provocatieve stijl in actie. Je krijgt meer kijk op je eigen manier van werken. Je wordt veelzijdiger als provocatief coach.

Frank begon ooit als verbaal spiegelend psychotherapeut. Die stijl botste soms met zijn uitdagende Iers-Amerikaanse achtergrond. Op een dag werkte hij met een patient die op het punt stond om de kliniek te verlaten, maar die bang was dat hij het 'buiten' niet zou redden. Even kon Frank zich niet inhouden. Hij zei wat hij werkelijk dacht. Wat hij eigenlijk had moeten zeggen was: "Mhmm, ik begrijp dat je huiverig bent voor wat er straks buiten gaat gebeuren". Maar in plaats daarvan flapte hij er uit: "Nou, ik weet wel zeker dat jij het buiten niet gaat redden!" De patiënt keek hem verbouwereerd aan: "Maar Frank, dat mag jij helemaal niet zeggen!"

Farrelly, die zijn eigen uiting in eerste instantie ook als een misstap had gezien, ontdekte daarna dat de patient ging bewijzen dat hij de buitenwereld wel degelijk aankon. Die ene opmerking had meer effect gehad dan jaren van Rogeriaanse psychotherapie. En zo werd de provocatieve therapie geboren.

  • Inhoud
  • datum, lokatie, kosten e.d.
  • trainers
  • voorbeelden Farrely factoren

Bijvoorbeeld 1: 'Vergroot de non-verbale reactie'

Een voorbeeld van een Farrellyfactor is: 'Vergroot de non-verbale reactie'. De provocatieve coach houdt de client een lachspiegel voor. Vaak doet hij dat heel letterlijk, door het non-verbale gedrag tot in het absurde uit te vergroten.

  • Cliënt: (zuchtend, onderuitgezakt in zijn stoel): Ik ben helemaal uit conditie. Ik wil weer wat meer aan sport gaan doen. Vroeger tenniste ik elke zomer, maar daar komt het tegenwoordig totaal niet meer van.
  • Coach: (zucht nog dieper, praat op afwezige toon) Ja,.... sport. Ja... doen we...tennis (gaapt overdreven en zakt zo diep onderuit in zijn stoel dat hij er bijna uit valt). Laten we nog een biertje nemen en het over eh... (gaap) sport hebben. Tennis of zo. Of gewichtsheffen. Maakt niet uit wat.... ik ben gemotiveerd...
  • (Gaat iets rechter op zitten en praat iets nadrukkelijker) Nee, echt, ik moet iets aan mijn conditie doen. Ik kom de trap haast niet meer op, man.
  • (Gaapt weer, zucht, sluit zijn ogen, maakt wegwuivende gebaren): Ja hoor, ik heb er alle vertrouwen in. We benaderen dit positief (maakt lome wegwerpbewegingen met zijn armen). Hoewel, in een stoel zitten is ergens toch ook al een stuk sport, vind je niet?
  • (Lacht) Hou toch op, man.
  • Ophouden, ja, goed idee. Volgens mij past dat hele idee van sporten totaal niet bij jou. Jij hebt gewoon geen sportieve persoonlijkheid. Misschien heb je wel een anti-sportieve persoonlijkheidsstoornis. Ik zou het voor je kunnen nakijken, maar daar heb ik nu even de energie niet voor...
  • (Lacht) Okay, okay. Heel leuk allemaal Hollander, maar ik wil toch echt meer gaan sporten.

Bijvoorbeeld 2: 'Verschuif de schuld'

Het eerste voorbeeld hierboven is 'universeel', je kunt dit in pricnipe altijd gebruiken in het provocatieve coachen. Er zijn ook 'conditionele' Farrelly-factoren, die je alleen gebruikt als de client daar aanleiding toe geeft. Bijvoorbeeld: 'Verschuif de schuld'. Als de cliënt de verantwoordelijkheid buiten zichzelf legt, dan geef jij de cliënt zelf de schuld. Maar ook vice versa: als de cliënt zichzelf de schuld geeft, geeft jij de boze buitenwereld de schuld.

  • Cliënt: Ik word de laatste tijd eigenlijk nogal getreiterd op mijn werk. Stukken te laat ingeleverd... agenda's verhaspeld... uitnodigingen niet verstuurd...
  • Coach: Hmmm, ja, en hoe komt dat nou?
  • Gewoon omdat ik vervelende collega's heb, denk ik. Ja het klinkt stom maar zo ligt het eigenlijk wel. Ik denk dat ze me in feite het liefst kwijt zouden willen, maar daar hebben ze geen gronden voor en nou proberen ze het zo.
  • Nee, dat is het niet.
  • (Verbaasd) Wat?
  • Volgens mij is het dat niet.
  • Wat is het dan?
  • Jij bent gewoon zo'n irritant braaf type. Net als de stuud, het beste jongetje van de klas. Daar had vroeger op school toch ook iedereen een pesthekel aan?
  • Ik zei niet dat iedereen een hekel aan me had!
  • Nou ja, okay dan, ik bedoel dat iedereen je haat en je weg wil hebben dan....
  • Dat heb ik ook niet.... nou ja goed, zij misdragen zich en dan is het mijn schuld?!
  • Ja, natuurlijk. Emotioneel intelligente mensen houden rekening met hun omgeving.
  • Ja, ja, dan moet ik opzettelijk minder gaan presteren zodat zij zich op hun gemak voelen.
  • Nou, bijvoorbeeld. Waarom niet? Heb je dat niet eens voor je collega's over? Die mensen werken zich uit de naad en jij....
  • Ja, ik kan niet anders zijn dan ik ben; ik bedoel ik hou van snel, scherp en goed werk.
  • Maar dan is het logisch dat je hun op de zenuwen werkt.
  • Hmmm, zit misschien wel wat in; ik bedoel ik kan het ook moeilijk laten om anderen te corrigeren.... ja, en dat is natuurlijk best vervelend.
  • Ja, maar daar kan jij weer niks aan doen vind ik.
  • Hoezo?
  • Nou, wat fout is moet gezegd worden; dan moeten die collega's van jou maar eens op een cursus 'omgaan met kritiek' gaan en leren wat beter te incasseren.
  • Ja, maar ik dacht dat je net zei.... dat het aan mij lag, omdat ik een stuud ben of zo?
  • Ja, dat is waar ook. Verwarrend allemaal. Maar ben je dat dan niet, een stuud?
  • Ja, eigenljk wel...