Vrouwenproblemen

In het onderwijs is een overdosis aan vrouwen werkzaam. Ik zie en hoor dan ook heel vaak typische vrouwenproblemen. Dingen waar wij als vrouwen veel meer last van hebben dan mannen. Denk dan aan dingen zoals: je druk maken om wat anderen van je denken, bang zijn om niet aardig gevonden te worden of jezelf zo aanpassen aan de ander zodat je volledig over je grens gaat. Heel soms tref ik een vrouw, die daar op het oog totaal geen last van heeft. Of althans zegt dat ze daar totaal geen last van heeft.

Zo’n dame trof ik onlangs in mijn praktijk.
Voor me zit een keurig geklede vrouw, mooi in de make up en stevig zittend in haar stoel.

Mijn eerste indruk benoem ik altijd, omdat je de cliënt hiermee meteen alert maakt.

Ik zeg haar dan ook dat ik me niet kan voorstellen dat zo’n mooi opgemaakte, keurige vrouw een probleem kan hebben.
Ze lacht heel hard en zegt dat dat alleen maar buitenkant is en dat ze zich van binnen toch wel anders voelt.
Nadrukkelijk zeg ik haar dat ze het probleem, waarmee ze worstelt, vooral niet aan me moet vertellen, want nu denk ik nog dat ze een vrouw is die alles voor elkaar heeft. Ik probeer haar ervan te overtuigen dat het juist heel zinvol is om uit te stralen dat je alles voor elkaar hebt.
Ze gaat nog steviger zitten en zegt dan resoluut: ”Ik kom misschien heel zeker over, maar op de werkvloer heb ik allemaal sterke persoonlijkheden waar ik als teamcoördinator leiding aan moet geven. Elke keer als ik dingen met ze wil bespreken, schieten ze in de weerstand en krijg ik een weerwoord.”

Nu ga ik over op een vorm van typecasting. Zodra je iemand gaat typeren, gaat iemand dieper nadenken of dat wat je zegt waar of niet waar is.

“O en dan ben jij zeker zo’n type, die zich dan helemaal laat overrulen door die mensen.”
“Ja,” zegt ze, ”eigenlijk wel, maar ik snap hun meningen wel.” “Okay,” zeg ik, “maar dan is er toch geen probleem. Jij bent gewoon zo iemand waar mensen gemakkelijk over heen walsen…die zijn er toch wel meer?” “Ik laat niet over me heen walsen,” zegt ze iets geïrriteerd, “ik snap hun mening ook wel. Ja, dat is denk ik het probleem! Als ik in het MT* zit snap ik hun mening, maar als ik die dan ga vertellen in mijn team en ze zijn het er niet mee eens, dan snap ik hen ook.”
“Ooo,” reageer ik alsof ik nu ook het licht ineens heb gezien, “nu snap ik het. Zowel in het MT als in je team ben je gemakkelijk meegaand met anderen. Dat is toch geweldig! Je bent daarnaast ook nog eens heel consequent. Het is namelijk niet zo dat je het bij de ene groep niet doet en bij de andere groep wel. Eigenlijk kun je concluderen dat je een hele stabiele meewaaier bent. Het hoort dus echt bij jou. Maar dat is dan toch mooi en geen probleem?”
Wanneer ik het probleem ga aanmoedigen, komt er vaak verzet. Ik noem dit ook wel de motivatiecheck.
“Dit is wel een groot probleem, want ik zwabber als teamcoördinator alle kanten op en sta niet stevig genoeg in mijn schoenen!”
Ik kijk haar verdrietig aan en zeg dat ik erg met haar te doen heb. Ik geef aan dat ik het onmenselijk vind in welke positie ze zit en dat ik wel ideeën heb om dit probleem te tackelen. Ik zeg haar er natuurlijk niet bij dat ik absurde oplossingen ga aandragen.
Ik vertel haar dat ze tegen iedereen moet zeggen dat ze een typisch geval van een meewaaier is. Dat ze moet aangeven dat ze te weinig daadkracht heeft en dat ze aan iedereen moet vragen of ze rekening met haar willen houden. Ik zeg haar dat ze gewoon echt een typische vrouw is, die het voor iedereen graag goed wil doen.
“Nee,” zegt ze heel stellig, “Ik hoef echt geen vrienden, als ik het echt ergens niet mee eens ben, kan ik dat gemakkelijk zeggen.”
Ik val bijna van mijn stoel van verbazing.
“Wauw,” zeg ik, ”dat is wel super! Jij bent de enige vrouw, die ik ken, die het niet erg vindt als ze niet aardig gevonden wordt. Dat is fantastisch!”
Ze kijkt me een beetje arrogant aan en zegt: ”Ja inderdaad, dat vind ik echt totaal niet belangrijk.”
Ik zucht hardop en zeg nogmaals: ”Wauw, wat fijn! Ik wou dat ik dat had. Ik ben nu namelijk zo hard bezig om door jou goed en aardig gevonden te worden!”
Ze kijkt me vragend aan: ”Is dat echt?”
“Ja,” zeg ik, ”Het lijkt me heerlijk om zo uniek als jij te zijn. Geen last van wat andere mensen denken en vinden. Het maakt je niet uit dat mensen je misschien wel een bitch vinden. Je staat helemaal onafhankelijk in het leven. Wat een rust moet dat geven. Hoe doe je dat?”
“Ja, dat weet ik ook niet? Maar toch heb ik er last van dat ik met alle winden mee waai.” Ze kijkt me met vragende ogen aan.

Nu wil ik dat ze nog een keer haar probleem verwoord. Ze is nu namelijk goed in verwarring gebracht en door de verwarring zal ze eerder uit haar onbewuste reageren.

Ik zeg dat ik haar niet meer kan volgen en vraag opnieuw: “Maar wat is dan het probleem?”
Ze begint te huilen en door haar tranen zegt ze: “Nou op de momenten dat ik dan met mijn team in overleg zit en ze gaan zo tegen me tekeer dan weet ik het niet meer. Ik doe ook gewoon mijn best en ik wil dat ze dat weten.” Op dat moment schrikt ze, wordt rood en zegt: “Ik denk dat ik gewoon aardig gevonden wil worden!”

Ik begin heel hard te lachen en laat mijn verwarring op dat moment uitvergroot horen, quasi gefrustreerd.

“Hè, je valt van je geloof. Ah, nee zeg, dit meen je niet. Je wil toch niet zeggen dat je gewoon een vrouwenprobleem hebt? He, wat jammer, ik dacht net dat ik eindelijk een keer een unieke vrouw voor me had zitten met een zeer complex vraagstuk…eentje waar ik als coach echt m’n tanden in moet zetten….en nu zeg je dat je aardig gevonden wil worden….je bent dus toch maar een gewone vrouw?”
Ondertussen is ze heel hard gaan lachen: “Het is bizar he! Ik schrik er zelf ook van! Ik voelde zelfs een fysieke reactie toen ik de woorden uitsprak. Ik kleur er gewoon van.”
“Mooi,” zeg ik, “dan zit de intake erop.”
Ze is nog steeds aan het lachen. “Ongelooflijk zeg, ik wil gewoon aardig gevonden worden!”
Ik zeg tegen haar hoe mooi het leven is als je merkt dat je gewoon een universeel probleem hebt.

We plannen meteen een vervolggesprek. Een paar dagen later mailt ze me. Ze geeft aan dat ze niet meer precies weet wat ik allemaal gezegd heb, maar dat ze nog wel weet welk gevoel ik haar heb gegeven. En dat dat gevoel naar meer smaakt.
Ik ga die dag naar huis en denk alleen maar: wat is het toch heerlijk complex om een vrouw te zijn!

*MT=management team, bestaande uit directeur en twee teamleiders.

About the Author Bregje Bullens

Coach, trainer en Provocatief Coach Level drie. --- Bregje heeft ruime ervaring als (drama)docent, coach en trainer binnen het onderwijs. --- Eigenaar van Voltone. Een bedrijf dat zich richt op het bieden van provocatieve training en coaching. --- Zij werkt daarnaast ook als provocatief teamcoach, gericht op verander-, verbeter- en professionaliseringstrajecten. Vooral de complexe vraagstukken waarbij een analyse op procesniveau wordt gevraagd en een vertaling naar de dagelijkse praktijk gerealiseerd moet worden hebben haar interesse. --- Bregje heeft zich verder gespecialiseerd in het toepassen van provocatieve technieken in de begeleiding van kinderen en studenten.

Leave a Comment: