Menu

Reinalda Kerseboom: Van Elektronische terug naar Echte Eekhoorns

Dit is mijn laatste bijdrage aan de Elektronische Eekhoorn. Vorig jaar rond deze tijd sloot ik mijn speltherapiepraktijk. Aan dat besluit lag van alles ten grondslag: het prepensioen van mijn partner, de transitie in de zorg en alle gevolgen daarvan voor de praktijk én de zorg zelf, mijn eigen gezondheidstoestand en die van mijn lief en mijn ouders. Maar tegelijkertijd hield ik enorm van mijn werk en vond een deel van mij me nog een beetje te jong voor het ‘zwitserleven-gevoel’. Op woensdagmiddag voor de kerst om 3 uur ging het laatste kind uit mijn spelkamer weg en om 4 uur diezelfde dag was bijna al mijn speelgoed op weg naar spelkamers van collega’s in binnen- en zelfs buitenland. Maar op onze zolder staat nog steeds genoeg om te kunnen gebruiken in coaching of trainingen…. Na 39 jaar werken nam ik tijdelijk afscheid van intervisiegenoten en verwijzers en noemde het komende jaar mijn ‘mantelzorgsabbatical’. Ik bleef metaforen in de Elektronische Eekhoorn met jullie delen. Zo liet ik, in ieder geval in gedachten, nog wat losse draadjes zitten voor een mogelijke terugkeer naar het werkende leven. Tegelijkertijd werd het praktijkpand grondig opgeknapt en verbouwd tot een B&B…. of eventueel mantelzorgwoning op termijn. Wat een gewipwap…!
In het begin van het afgelopen jaar werd ik geopereerd aan een voet en zoals ook eerder in mijn leven begon een nieuw avontuur met letterlijk een poosje zitten, even niet uit te voeten kunnen en opnieuw gaan lopen. Later dit jaar ondergingen ook mijn dierbaren operaties. Ik vond het heel fijn nu in alle rust tijd voor noodzakelijke, soms voorspelbare, maar meestal onvoorspelbare mantelzorg te kunnen maken. Niet langer het gevoel te hebben mijzelf op te moeten delen en voorbij te rennen. Het bracht ook meer ruimte voor acceptatie van wat de ouderdom en ziekten van mijn lieve ouders veroorzaakt.
Maar het is ook fantastisch om mezelf alle tijd en ruimte te geven voor de meest basale zaken in het leven. Ik vind het geweldig om zomaar ergens in de schaduw te kunnen gaan zitten met een kopje koffie of een boek. Ik geniet er van gezond en lekker eten te maken met producten uit onze moestuin: koken, bakken en inmaken.
In onze tuin lopen overigens regelmatig 2 eekhoorns rond. Echte! Ze gebruiken onze plantenpotten als verstopplek voor hun wintervoorraad walnoten en hazelnoten. Ze herinneren me aan mijn jeugd, toen ik met mijn ouders in het pension van mijn overgrootmoeder aan de rand van het bos woonde. Elke ochtend bracht ik haar een beschuitje op bed en als ik dan heel stil bleef wachten, kwam er altijd een eekhoorn door het raam naar binnen om met oma samen die beschuit te eten.
Inmiddels zijn mijn voormalig boswachter en ik een eigen ´pension´ begonnen, op de plek waar zijn grootouders een boerderij hadden. Systemisch waarschijnlijk een interessant gegeven…
Ongeveer 200 overnachtingen hadden we al. Het is zo leuk om allerlei verschillende gasten in onze B&B de Kleikamp te mogen verwelkomen met ieder hun eigen verhalen en behoeften. En het is steeds weer fijn om me te realiseren hoeveel ik ook in die activiteiten heb aan NLP−skills: Afstemmen, leiden, feedback ontvangen, reframen, metaprogramma´s herkennen…. Zelfs als het gaat over zoiets als het strijken van alle beddengoed…
Het werken in de spelkamer heb ik geen moment gemist. Echt niet één moment. Ook niet toen er spontaan wat kinderen (pubers inmiddels) en ouders langskwamen om te vertellen hoe het nu met hen ging. Dat waren vooral ervaringen die me lieten beseffen hoe mooi het was, maar dat het nu ook mooi is geweest.
Zonder klanten was er weinig aanleiding verhalen op maat te maken, maar het was heerlijk oud-collega’s te helpen bij verhalen die zij schreven en als meelezer te fungeren voor de aspirant schrijfster van een kinderboek over het redden van neushoorns. Van dat soort werkzaamheden word ik nog steeds heel blij en gelukkig.
En nu ik, na een reis van 3 weken met onze camper door West-Europa, weer thuis ben, begint er van binnenuit heel zachtjes een schrijfprikkel te kriebelen. Ik weet dat die vanzelf sterker wordt en zich dan niet meer laat tegenhouden. Het idee voor een boek dringt zich steeds vaker aan mij op, zelfs terwijl ik slaap. Toch geef ik nog even niet toe aan dat verlangen, omdat mijn lijf me het afgelopen jaar, na al dat wipwappen, ook heeft laten weten hoe fijn het is om écht uitgerust te zijn. En als NLP-er weet ik: het lichaam geeft als eerste antwoord.
Mijn ‘mantelzorgsabbatical’ is bijna voorbij en dus is het tijd om de balans op te maken en de nog losse draadjes netjes af te hechten.
Dat doe ik met een verhaal dat Anneke Meijer vertelde op een van mijn (in mijn herinnering) eerste NLP-trainingsdagen.

Tu en Me-Ti
(vrij naar: Bertold Brecht, Me-Ti, Buch der Wendungen)

In het verre oosten had Tu een winkeltje waar van alles te koop was. Veel van zijn klanten vertelden hem spontaan hun problemen en Tu wilde hen graag helpen, maar hij had niet voor alle vragen en problemen een oplossing. Dat bezwaarde hem.
Op een avond legde hij een van de moeilijke vragen voor aan een reiziger die hij in de herberg trof. Die gaf hem de volgende raad: ‘ga naar Me-Ti, de wijze leraar’. Dat deed Tu meteen, hij wilde graag leren de mensen te helpen. Onderweg  naar Me-Ti kwam hij nog weer mensen met problemen tegen. Maar hij kon naar niemand erg lang luisteren, want hij had haast om bij Me-Ti  te komen.
Uiteindelijk, na dagen lopen, kwam Tu aan bij Me-Ti. Hij zei: ‘Ik wil leren mensen te helpen, onderwijs me’.
Me-Ti  zei: ‘ga zitten’.
Tu ging zitten en vroeg: ‘hoe moet ik hen helpen?’
Me-Ti lachte en zei: ‘zit je goed?’
‘Dat weet ik niet’, zei Tu verbaasd. ‘Hoe zou ik anders moeten zitten?’ Me-Ti  legde het hem uit.
‘Maar’, zei Tu ongeduldig, ‘ik ben niet hier gekomen om te leren zitten.’
‘Dat weet ik. Je wilt leren helpen,’ zei Me-Ti geduldig, ‘maar daar moet je goed voor zitten, want op dit moment zitten we nu eenmaal en we zullen zittend leren…’
Tu zei: ‘Als je er altijd naar streeft lekker te zitten en uit het bestaande het beste te halen, kortom, als je naar genot streeft, hoe kun je dan anderen helpen?’
Me-Ti zei: ‘Als je niet naar genot streeft, niet het beste uit het bestaande wilt halen en niet lekker wilt zitten, waartoe zou je dan anderen helpen? Waarheen wil je hen dan leiden?’

Het ga jullie allen goed, wie weet komen we elkaar ergens zomaar tegen.
Enne….. Neem regelmatig de tijd om goed te zitten!

  • Als je daarbij een heel bijzonder verhaal wilt lezen, denk dan eens aan `Zoektocht naar het paradijs` van Arita Baaijens, zóóóó NLP!
  • Wil je een keer bij ons komen logeren en misschien onze Echte Eekhoorns zien: dekleikamp.nl of bb@dekleikamp.nl en 0612514297

En wil je feedback van mij op een verhaal van jou: ra.kerseboom@planet.nl

About the Author Reinalda Kerseboom

Reinalda Kerseboom was meer dan 30 jaar speltherapeut. Ze volgde haar NLP-opleidingen en de opleiding tot provocatief coach bij het IEP. Ze was gespecialiseerd in het werken met metaforen. Ze is auteur van een aantal boeken met en over hulpbronverhalen. --- Ze had een praktijk in Renkum, waar ze kinderen, jongeren en ouders zag. ---- Ze geeft momenteel geen therapie meer, maar houdt zich bezig met het management van haar Bed & Breakfast; zij is eigenaar van B&B 'de Kleikamp' in het mooie Renkum, Gelderland. Zeker een bezoek waard!

Leave a Comment: