Menu

Slappe saaie trut: verslag van een provocatieve sessie

Coachingstraject

Vrouwelijke ondernemer van 52 jaar met een eigen praktijk in loopbaanadvies en 2e spoor trajecten. Ze woont vrijstaand, gaat veel op vakantie, heeft een partner en een kat.

Bijnaam: Slappe saaie trut. Dit kwam uit haar eigen mond in de eerste sessie. Het opmerkelijke was dat ik weinig de bijnaam hoefde te gebruiken, maar dat zij hem elke keer zelf gebruikte. En de posities op dat moment weer duidelijk lagen. Ze vindt het namelijk erg vervelend dat mensen haar zo zien en zij dat ook bij zichzelf moet constateren.

Aanmeldingsprobleem: Ze baalt ervan dat ze nooit tot het maken van echte keuzes komt als het gaat om opleidingen mbt  haar werk, terwijl ze het anderen wel ziet doen en dat zelf ook wil: “ Ik praat het altijd weer weg; het is te duur, niet passend genoeg, nu is het niet het juiste moment. Dat anderen wel kiezen en wel ergens voor gaan en ik niet. Ik zou ook wel een leuke opleiding willen doen, waar ik enthousiast van wordt. Toch begint het te kriebelen als anderen wel een opleiding kiezen”.

Diagnostiek: Onderliggende angst: angst om te kiezen en het voordeel van de ene kant kwijt te raken tov de andere kant. Eigenlijk alles willen hebben en bang zijn als je kiest dat je dan niet meer alles hebt of kunt krijgen. Ergens voor durven staan, voor durven gaan, dat durft ze niet. Je uitspreken of je zichtbaar maken, zodat anderen je zien en je afgewezen kunt worden of dat anderen je dan niet geven wat je zou willen. Daarom alles proberen te behouden.

Provocatieve interventies:

1) 1e zinsdiagnostiek. Client zegt: “Ik baal van mezelf, want ik word altijd wel enthousiast door anderen die een nieuwe opleiding doen, die vind ik dan zo geweldig”. Ik zei: “Dank je wel, ik ben ook geweldig”. Ze schrok, keek me nog eens aan en begon te lachen en zei: “Ik ben dan zeker niet geweldig”. Ik zei: “Hoe dan ook, ik ben in ieder geval geweldig”. Ze schoot nogmaals in de lach en ik heel bewust niet, om mijn eigen zin niet te ontkrachten. En zij zei: “Ik ben dus een slappe trut”. Ik zei: “Dat is dan duidelijk, jij bent een slappe trut. Echt je kiest niet, je doet geen inspirerende opleiding, dat zijn echte slappe saaie trutten”. Ze moest weer lachen en gaf later aan onthutst geweest te zijn, van zulke directe antwoorden.

2) Veralgemeniseren, haar probleem vergroten tot andere terreinen, om haar relatief kleine probleem  (wat ze zelf zegt) heel groot te maken. Dat het helemaal niet zo klein is als dat zij zelf denkt. Hierin haar innerlijke angst meenemend. Ik begon: “Je doet niet anders dan niet kiezen. Niet alleen mbt een opleiding kiezen. Maar alles overkomt je in je leven. Je kiest nergens. Kijk nou eens naar je studie geschiedenis, dat is je overkomen, daar ben je ingerold en vervolgens na je opleiding heb je er niets meer meegedaan. Daarna had je een baan bij een loopbaanbureau, nooit durfde je van werkgever te veranderen. Ondanks dat je die werkgever al lang niet meer hoefde. Nee, je ging maar door en zei steeds tegen jezelf dat de cliënten zo leuk waren. Tot je werkgever failliet ging, toen kon je niet anders. En ook toen je partner vreemdging, koos je niet. Je bleef zitten in jullie gezamenlijke huis, kon je nieuwsgierigheid niet helemaal bedwingen. Maakte een afspraakje met zijn nieuwe vriendin en vervolgens had je veel medelijden met jezelf. Je was blij dat hij de hypotheek nog betaalde en na een tijdje wilde hij wel weer leuke dingen met je doen en de seks kwam ook terug. Gelukkig voor jou koos hij en kwam terug naar huis. Ook dat vond je weer prima en je hoeft nooit meer bij hem weg. Niet omdat jullie het zo ontzettend goed hebben, je accepteert veel, kletst met vrienden over de mindere kanten van je partner en zo houd je het leven wel vol. Nogmaals alles overkomt je en je kiest nergens. Dus je  bent nog steeds een slappe saaie trut!! Ze knikte vele malen tijdens mijn betoog van herkenning. Uiteindelijk zei ik: “Nogmaals ik ben geweldig, want ik kies tenminste”. Ze moest weer lachen. En zei: “Ik ben zeker nu een geweldige slappe saaie trut”. “Inderdaad”, gaf ik als afsluiting.

3) Op overtuiging provoceren   Ze zei: “Je moet je altijd blijven ontwikkelen”. Ik zei: “Dat vind jij, jij moet je altijd blijven ontwikkelen. Misschien heb je de vermogens wel niet eens, dan kan je het niet. En dan is het veilig om achter het masker van de slappe trut weg te kruipen”.Gelijk verzet, ze begon tegen te sputteren. Ging rechtovereind zitten en zei duidelijk: “Het heeft niets met kunnen te maken hoor. Ik kan het echt wel als ik zou willen”. “Je denkt dus dat je wel de hersens hebt, ik vraag het me af. Als je zo in je comfortzone wilt blijven zitten, dan ben je echt een luie lakse slappe trut!” Ze begon weer te lachen, stak een vingertje uit en zei daar zit wat in.

4) Dramatiseren van haar comfort-zone. Ik ging achter in de stoel liggen, maakte wat gaap geluiden, legde mijn been over haar voeten. En kreunde van heerlijkheid. Pakte nog wat kussens om de boel te ondersteunen en vroeg aan haar om een drankje. Al vertellend zei ik: “Heerlijk hoe ik op deze plek kan zitten en genieten, ik wil echt niets anders meer. Ik blijf hier maar lekker zitten of anders neem ik de stoel wel mee. Lekker veilig”. Ze zat me aan te kijken en gaf uiteindelijk aan toch heel erg zichzelf te herkennen en alle hints waren erg binnengekomen.

5) Herhalen van de zin: Maar dat is toch prachtig  Elke keer als we het in het gesprek hadden over de comfortzone antwoordde ik met “Maar dat is toch prachtig, waarom er uit gaan als je zo toch ook al jaren alles hebt. Ik begon alle voordelen van de comfortzone te benoemen. Zij pruttelde wat en ik antwoordde: Maar het is toch prachtig, wat je nu hebt. Zoveel meer voordelen dan als je voor een bepaalde richting of opleiding zou kiezen. Houd het zo, dan heb je het meeste en hoef je het minste in te leveren”. Zij begon inmiddels de nadelen van de comfortzone op te noemen en ook daarin ging ik mee met de zin: “Maar dat is toch prachtig”. Uiteindelijk reageerde ze kribbig: “Houd nu maar op, ik weet het allemaal niet meer”.

6) Dramatiseren op de twee rollen: Geweldige meid en Slappe saaie trut. Ik had haar al de slappe saaie trut laten zien in eerdere sessies. Nu speelde ik de geweldige meid uit. Door vol actiebereidheid op het puntje van mijn stoel, stralend te vertellen welke nieuwe opleiding ik aan het doen was, wat ik er mee wilde bereiken, hoe geweldig de andere cursisten waren en dat er letterlijk en figuurlijk een hele nieuwe wereld voor me open ging. Mijn client ging op dat moment mee in het rapport en ging ook voor op haar stoel zitten, ze begon ook te stralen. Daarna ging ik weer onderuit gezakt met afstandsbediening met een wijntje in de comfortzone liggen. Zij ging niet mee in de rol van slappe trut, ze bleef rechtop zitten. Maar gaf aan dat het haar heel duidelijk werd, wat ze aan het doen was.

Resultaat tot nu toe:

Het ging heel erg goed, meestal moest ze erg lachen. Soms leek het alsof ze door een angel gestoken werd en dan kreeg ik gelijk een fel weerwoord. Ze kwam dan ook direct op het puntje van de stoel zitten. Ze herkende veel van haar zelf. Ze gaf daarna ook als feedback dat er door de gesprekken meer actiebereidheid is ontstaan. En dat ze iets wilde gaan kiezen en uitvoeren. Uiteindelijk in het laatste gesprek vertelde ze dan ook trots dat ze de cursus Voice Dialogue ging volgen. Het leek alsof ze blij was dat het probleem nu was opgelost.

Evaluatie:

Ik vond de gesprekken erg goed verlopen, aangezien ik al meer coachingsgesprekken met haar had gevoerd voordat ik met provocatieve sessies begon, wist ik al veel over haar relatieproblemen en hoe ze in het leven stond. Dit maakte mijn diepgang in de  provocatieve interventies groter wat ik kon inzetten.

Mathilde Vrielink
Coachingspraktijk Culturele Diversiteit, Professional Organizing en Loopbaanontwikkeling
Email: mathildevrielink@hotmail.com

Augustus 2012

 

About the Author Posting

Posting is geen auteur. Dit is iemand van IEP Support, die een artikel van de auteur aangeleverd heeft gekregen en in de IEP bibliotheek (Blog) heeft geplaatst. De auteur is degene die bij het artikel staat aangegegeven.

Leave a Comment: