Verslag provocatieve sessie: verlichte goeroe

Verslag van provocatieve sessie door coach Ellen Leijdekkers

Maaike is een vrouw die trainingen geeft bij een groot trainings-advies bureau en nu meer acquisitie moet doen, dan voorgaande jaren. En ze vindt acquisitie niet leuk en het lukt haar ook niet altijd om klant binnen te halen.

Maaike is van middelbare leeftijd, en kijkt en praat wat zorgelijk.

Bijnaam: verlichte goeroe
Aanmeldingsproblematiek:

Hoe kan ik bezig gaan met acquisitie terwijl ik dat niet leuk vind om te doen

Diagnostiek:

identiteit en imago niet hetzelfde t.o. leidinggevende of dilemma tussen moeten en willen?

Provocatieve interventies

  1. Voordelen probleem benoemen

Coach: Het is toch prachtig om alleen dingen te doen die je wel leuk vindt. Daar draait het uiteindelijk toch om in het leven? Jij hebt al bereikt waar anderen hun hele leven naar op zoek zijn: geen “moeten”, alleen maar “willen”! in mijn ogen ben je een “verlichte goeroe”.

Cliënt moet lachen. En dat op jouw leeftijd al: een wonder in de Westerse maatschappij. En jij weet als geen ander dat om de acquisitie een kans van slagen te geven een goede motivatie belangrijk is… nou, weinig kans in dit geval. Dat jij door hebt dat het dus ook totaal verspilde moeite is, vind ik knap!

Ik wou dat ik dat kon, zo alleen maar gericht zijn op wat ik leuk vind. Dat noem ik nou nog eens staan voor je talent en wilskracht. Zijn er misschien meer zaken die jij niet doet omdat je het niet leuk vindt?

Cliënt: haha, ja zo kan je het ook bekijken, dat geeft in ieder geval meer plezier en minder streng naar mezelf. Maar mijn leidinggevende zegt dat ik het moet doen. Coach: nou ja, sommige leidinggevenden weten niet waar het echt om gaat en misschien snapt jouw leidinggevende nog niet dat je het gewoon niet gaat doen om bovengenoemde redenen. Heb je dat wel heel duidelijk gemaakt? Jij bent heel geschikt voor cursus geven en dat doe je goed. Jij bent niet geschikt voor acquisitie en dat doe je dan ook niet. Ze zijn bij jullie organisatie ook bezig met talentonderkenning heb ik begrepen?

“Dus schoenmaker blijf bij je leest?” grapt Cliënt een stuk luchtiger.

Coach: ja precies, want dat kan je heel goed, je bent expert. Misschien kan je je daar op profileren!

Coach: maar, oké, dus wat is nu nog het probleem?

Cliënt: nou misschien wel, hoe maak ik mijn leidinggevende duidelijk dat ik niet zomaar een goede acquisiteur ben.

Coach: je bedoelt hoe zeg ik dat ik het niet doe? Dat een ander maar acquisitie voor jou moet doen?

Cliënt: nee, dat ik eigenlijk wil leren om acquisitie leuker te vinden, of dat het me beter afgaat.

En dat vind je moeilijk om te zeggen? Hoezo, kun je geen Nederlands? Of wil je het zingen of zo en zing je vals?

Cliënt lachend: Nee nee, dat is het helemaal niet. Ik geloof dat ik deze boodschap best kan brengen maar eigenlijk wil ik liever niet dat mijn leidinggevende het idee heeft dat ik niet goed ben in acquisitie.

Coach: dus je wilt leren liegen. Kun je pokeren? Met een pokerface niet in je kaarten laten kijken? Dat kunnen we wel oefenen hier hoor.

  1. over dramatiseren

Coach doet met uitgestreken gezicht voor hoe je er dan bij kunt zitten en zegt: stel dat ik jou ben. Geef mij regieaanwijzingen totdat je de juiste “face” en toon en tekst hoort die het geloofwaardig maakt dat je eigenlijk geen acquisitie kunt en niet leuk vind, maar dat je net wilt doen alsof je het wel kunt en dat je het ook geloofwaardig maakt dat je het niet doet! Zo toch ongeveer?

Cliënt moet heel hard lachen en zegt: als ik jou deze onmogelijke wensen hoor opnoemen is het heel absurd wat ik wil.

Coach verbaasd: wat is hier nou absurd aan?

Nou alles! Ik heb nu door dat ik het allemaal veel te ingewikkeld maak, en eigenlijk realiseer ik me nu dat ik acquisitie niet fijn vind, en vooral de kans loop afgewezen te worden en dan heb ik het idee dat ik “niks” kan. Nu denk ik: maar in ieder geval vind ik dat ik een goede adviseur/ trainer ben, en dat betekent ook gewoon eerlijk zijn over wat je kan en weet en doet. En dat wil ik ook richting mijn leidinggevende en mijzelf. En dat ga ik doen.

Coach: hoho, zijn we hier zo maar ineens het probleem kwijt? Dat gaat zo maar niet.

Cliënt: ja hoor ik zie het nu heel duidelijk en ik ga gesprek met leidinggevende aan. Coach ongelovig: en wat ga je zeggen dan?

Cliënt met serieus gezicht en rechte rug en met besliste toon:

Ik ga zeggen: ik ben een goede trainer, ik snap dat ik ook acquisitie moet doen en daar ben ik helaas minder goed in, en vind het moeilijk om afgewezen te worden. Maar ik wil het wel leren, want om mijn trainersvak te kunnen uitoefenen heb ik wel cliënten nodig, en daarvoor weer acquisitie. En tenslotte: als trainer heb je ook mensen in je cursus die dingen leren, dus dat moet ik toch ook kunnen. Ik wil graag een bijscholing of zo.

Coach: nou dat klinkt geloofwaardig, ik zie het je doen, laat even eeten wat het wordt.

Resultaat:

redelijk snel relativeert Cliënt eigen probleem, en ziet mogelijkheden om ermee om te gaan. De weerstand lijkt verdwenen. In houding, toon en gezichtsuitdrukking ziet het er opgewekt en beslist uit, een veel opgewektere Maaike.

Evaluatie:

Weet niet of ik de kern te pakken heb gekregen in het probleem omdat ik ook twijfel in de diagnostiek.

Als ik mijn interventies zo terug lees, dan had ik het verlichte goeroe zijn meer kunnen aandikken. De verlichtheid op meer terreinen uitlichten, dan zul je ook wel….dacht ik op het moment niet aan.

Als iemand al vrolijker wordt, dan heb ik niet meer neiging om nog meer uit te vergroten. Misschien heb ik onbewust gevoel: doel bereikt?

Eens bij stil staan voor volgende keer.

About the Author Posting

Posting is geen auteur. Dit is iemand van IEP Support, die een artikel van de auteur aangeleverd heeft gekregen en in de IEP bibliotheek (Blog) heeft geplaatst. De auteur is degene die bij het artikel staat aangegegeven.

Leave a Comment: